วันนี้ผมรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้งหลังจาก ช่วงนี้ผมมีเรื่องให้เสียกำลังใจหลาย ๆ ด้านเลยทั้ง เรียน งาน ความรัก แต่ทั้งหมดมันหายไปในวันนี้
ในตอนเช้า ผมกำลังรีบออกจากบ้านเพื่อไปทำงาน เพราะสายมากแล้วแบบเฉียด ๆ สายเลย พอเดินผ่านบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งบ้านหลังนี้ผมเดินผ่านเป็นประจำ และผมมักพบกับยายคนหนึ่ง ปกติยายคนนี้จะนั่งเงียบเหงาอยู่ ณ บ้านหลังหนึ่ง ซึ่งผมสังเกตุว่า ยายอาศัยอยู่ในครัวของบ้านในหมู่บ้านที่ผมอยู่
วันนี้ยายทักผม
ปกติผมรู้สึกอยากเข้าไปคุยกับยาย แต่ผมไม่กล้า พอวันนี้นี้ยายทักผมก่อนผมจึงอยู่คุยกับท่าน ท่านดูเหมือนคนไม่มีทางจะไป ดูเหมือนท่านยังอยากทำอะไรอีกมากมาย แต่ด้วยที่ท่าน อายุมากแล้ว และไม่สามารถเดินได้ ทำให้ท่านไปไหนมาไหนไม่สะดวก ท่านเรียกผมและเล่าเรื่องราวมากมายให้ผมฟังในเวลา ครึ่ง ชั่วโมง ในช่วงที่ผมกำลังจะไปทำงานสาย แต่ผมรู้สึกว่าเวลามันเหมือน ไม่กี่นาทีเอง ยังมีอะไรอีกมากที่ยายยังอยากเล่าให้ผมฟัง ยายท่านดูเหมือนไม่มีใครเพราะท่านเล่าว่าลูกชายท่านลูกสาวคนโต หรือคนที่ท่านพึ่งพาได้ ได้เสียชีวิตไปหมดแล้ว เหลือลูกสาวคนเล็กที่ไม่ค่อยดูแลท่าน แต่ก็ยังดูแลอยู่บ้าง แต่ไม่ดีเท่าที่ควร
ทำไมลูกถึงดูแลพ่อแม่ที่หมดความหวังในการมีชีวิตอยู่ได้อย่างเลือดเย็น คำถามนี้ค้างอยู่ในใจผม ผมกลัวที่จะเป็นแบบนั้นเป็นลูกที่แย่ ๆ ที่ดูแลพ่อแม่ได้ไม่ดีพอ ผมไม่อยากเป็นแบบนั้น
ในวันนี้ผมรู้สึกว่าเวลาที่เราตื่นจากสิ่งที่รุมเร้าทำให้เราเหนื่อย เราหลุดออกมา แต่ได้ไม่นานนัก ผมเองก็ไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร ผมว่าอาจเกิดจากการที่ผมใจอ่อน ทำให้ผมทำสิ่งดี ๆ อยู่ได้ไม่นาน แล้วก็แพ้ใจตัวเองอย่างง่ายดาย
ทำยังไงให้ใจเราแข็งแรงมากกว่านี้นะ ผมจะค่อย ๆ ค้นหาคำตอบของปัญหาทั้งหมดเพราะว่าถ้าผมไม่เปลี่ยนในวันนี้ จะไม่มีวันพรุ่งนี้อีกต่อไปที่ผมจะมีโอกาสเปลี่ยน เหมือนกับวันนี้ที่ผมไม่มีผู้หญิงที่ผมรักคอยอยู่เคียงข้าง เพราะว่าเธอไม่ได้รักผม หรือ ผมทำให้เธอรักไม่ได้กันแน่ ยังเป็นความรู้สึกที่ผมเองก็หาคำตอบไม่ได้
ผมคิดอยู่เสมอว่าทำอย่างไรจะทำให้เราชนะใจตัวเองได้อย่างยืนยาว เวลาที่มีอุปสรรค์ก็ไม่ท้อแท้ เดินหน้าและพร้อมที่จะดูแลคนที่เรารัก มุมมองในความรักของผมยังอ่อนแอยิ่งนัก ก็ต้องเรียนรู้กันอีกต่อไป
