นานแค่ไหนแล้วนะ ที่จากแฟนไปไกลถึงแม้ตัวจะอยู่ไม่ห่างกันมากเนื่องจากอยู่ในกรุงเทพฯ อยู่ใต้ฟ้าเดียวกัน เห็นดาวดวงเดียวกัน ดวงใจดวงนี้ก็ยังคงคิดถึงเธอไม่เปลี่ยนไป ไม่ว่าจะสุข หรือทุกข์ ยังไม่เคยลืมเธอไปได้เลยจริงๆ แปลกนะคนที่ไม่รักเราแต่กลับคิดถึงได้อยู่ตลอด อาจเป็นเพราะผมใจอ่อนไปเอง
ตั้งแต่ไม่ได้เจอเธอมาประมาณครึ่งปีได้ ผมก็ได้กลับมาเจอเธออีกในวันๆ หนึ่งที่ผมได้ไปเรียนรู้เทคโนโลยีจากประเทศรัสเซีย ผมไปทั้งๆ ที่ยังไม่ค่อยพร้อมมากนักเป็นเวลาที่ดีสำหรับผมอีกครั้ง ที่มีโอกาสดีๆ เข้ามาในชีวิตเหมือนตอนที่ผมได้คบกับแฟนผม แต่บางทีผมกลับรักษาสิ่งมีค่าเหล่านี้ไว้ไม่ได้ ผมไม่เคยเสียใจเลยที่ได้พบกับเธอและได้รักกัน สิ่งดีๆ เหล่านั้นยังคงติดอยู่ในใจผมแปลกที่เธอไม่เหมือนกับคนที่ผมเคยรักมาตรงที่ผมลืมเธอไม่ได้ และก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทุกครั้งที่เศร้า ทุกครั้งที่เหงา ที่ว้าเหว่ และรู้สึกไม่มีใคร ผมมักจะคิดถึงเธอ
วันที่ 23 มิ.ย. 2551ผมได้นำของฝากจากต่างประเทศ ซึ่งบริษัทส่งผมไปเทรนมาไปให้ เป็นช็อคโกแลตกับกล่องไม้ และกระจกเงา (ดูไม่เข้ากันเลย แต่สิ่งที่ผมคิดคือ กล่องให้เธอไว้สำหรับใส่ของ และกระจกไว้ให้เธอนำไปใช้ส่องความน่ารักของเธอ 5 5 5 บางทีเธอจะได้คิดถึงผมเวลาที่เธอมองกระจกเงาบานนั้น) ถึงจะดูไม่ค่อยมีค่ามากนักแต่ผมก็ตั้งใจให้เธอ ดูเหมือนเธอจะผิดหวังเล็กน้อย (ผมสังเกตุจากปฏิกริยาที่เธอแสดงออก) สรุปวันนั้นไม่ได้ให้กระจกเพราะมันร้าว ผมมานึกว่าสงสัยคงตรวจไม่ดีไปซื้อของร้าวมา แต่บางทีกระจกบานนั้นคงไม่อยากมีเจ้าของกระมัง 5 5 5 แต่ผมก็ดีใจนะที่ได้เห็นหน้าเธออีกครั้ง หลังจากที่ผมตัดสินใจเลิกกับเธอทั้งๆ ที่ยังรักเธออยู่…
จากวันนี้ไปก็ตั้งใจให้ดีแล้วกัน สิ่งที่ผ่านไปแล้วเก็บไว้ในความทรงจำที่ดี เวลาท้อแท้ก็พักสักหน่อยแล้วลุกขึ้นยืนใหม่ คิดว่าวันนี้เราก็ยังมีคนที่เรารัก รู้ว่ารักใครและรักคืออะไร เท่านี้ก็ยอดเยี่ยมแล้ว กำลังใจเป็นสิ่งสำคัญและเสียได้แต่ต้องสร้างขึ้นมาใหม่ให้ได้ สู้ๆ นะทุกๆ คนที่เสียกำลังใจ
