หัวเลี้ยวหัวต่อ

วันนี้ได้อ่านกระทู้หนึ่งใน narisa แล้วรู้สึกว่ามันตรงกับความรู้สึกในช่วงนี้เลย เพราะช่วงนี้รู้สึกว่ายังหาเป้าหมายในชีวิตไม่พบ และยิ่งห่างไกลออกไปทุกที (จริงๆ ก็รู้สึกมาได้สักพักแล้ว)
ความตั้งใจที่เคยมีในอดีต บวกกับแรงบันดาลใจ ก็ลดลง ตอนนี้ก็หาวิธีนำตัวเองกลับเข้าสู่ สัจธรรมที่แท้จริง ที่ใจต้องการ
ทำอย่างไร ถึงจะหลุดออกจาก วัฐจักรเหล่านี้สักที ?
สำหรับคำของคุณ minimalist ที่ผมรู้สึกประทับใจมากในกระทู้นี้คือ
สำหรับ ประสบการณ์… ผมเชื่อว่า ไม่จำเป็นต้องซื้อประสบการณ์ด้วยเวลามากมาย
เพราะ ‘ประสบการณ์’ ก็คือ ‘เหตุการณ์’ ที่ ‘ประสบ’ มา ดังนั้นหากอยากมีเหตุการณ์ที่ประสบมามาก ๆ ก็ต้องใช้เวลามาก ๆ เช่นกัน
ดังนั้น หากต้องการใช้เวลาน้อย ๆ ต้องรู้จักเลือก ‘เหตุการณ์’ ที่อยากจะ ‘ประสบ’ จะได้ไม่เสียเวลานาน
เพราะ ‘ประสบการณ์’ ก็คือ ‘เหตุการณ์’ ที่ ‘ประสบ’ มา ดังนั้นหากอยากมีเหตุการณ์ที่ประสบมามาก ๆ
ทางลัดอีกวิธีที่ผมเชื่อมั่นและยืนยันว่าได้ผล คือ ฝึก จิต สมาธิ และปัญญา (เข้าพุทธศาสนาอีกแล้ว) แล้ว Realize ประสบการณ์ของคนอื่นเขา [...]

วันนี้วันที่ 12 มกราคม

        หนึ่งเดือนแล้ว เมื่อวันที่ 11 เดือนที่ผ่านมาได้พยายามที่จะเอาชนะใจตนเอง เอาชนะกิเลส ซึ่งก็ทำได้ดีระดับหนึ่ง เป็นเวลาเกือบเดือนเลยจนหลังจากปีใหม่ ก็กลับมาทำอะไรแย่ๆ เหมือนเดิมอีก เป็นวัฐจักรไม่รู้จักสิ้นสุด
        ช่วงนี้เหนื่อยๆ ยังไงชอบกลอยากพักให้หายเหนื่อยจัง มักจะเป็นแบบนี้อยู่บ่อยๆ แต่ก็มักจะคิดว่าเดี่ยวมันก็ผ่านไป อยากทำอะไรดีๆ ให้กับตัวเอง พอนึกได้ก็คิดว่าจากนี้ไปก็มาพยายามกันอีกที แต่คราวนี้ทำด้วยความสนุก
        วันนี้ตอนเช้าได้ฟังวิทยุช่องหนึ่งพูดให้กำลังใจผู้ฟังดี ฟังทีแรกก็คิดว่าคนๆ นี้พูดไม่เก่งเลย แต่พอฟังๆ ไปกลับรู้สึกได้ถึงความหวังดีของคนๆ หนึ่งต่อเพื่อนมนุษย์ (ขนาดนั้น) พอคิดได้ก็เลยคิดต่อไปว่า ถ้าสนุกกับชีวิตมากกว่านี้ อะไรๆ ก็จะดีขึ้นอย่างแน่นอน…
        ยังไงก็ตั้งใจทำ ด้วยความมี “สติ” (สำคัญมากสำหรับเราเพราะเราชอบขาดสติทั้งๆ ที่ยังตื่นอยู่ เหมือนกับปลาที่ตายแล้ว มักจะปล่อยตัวเองให้ลอยไปตามน้ำ) และ “ทำงานด้วยความสนุกสนานเหมือนกับ การเล่นกีฬา” คำๆ นี้ได้ยินมาจากพุทธทาส และเป็นคำที่ชอบจริงๆ (แต่มักทำไม่ค่อยได้เพราะชอบขาดสติเคียดกับงาน 555)
        จากนี้ไปก็สนุกให้เต็มที่เลยแล้วกัน และตั้งอยู่ในความมีสติ เอาชนะกิเลส ในตัวเองให้ได้ เริ่มจากตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปจะนั่งสมาธิให้ได้ 5 นาที จนสิ้นเดือนนี้เลย

ความกล้า

“กล้าที่จะบังคับใจใครอีกคนหนึ่ง”
อาจดูเหมือนเป็นการหวังดีกับอีกคน มากกว่าการตามใจอะไรก็ได้
บางทีคนหนึ่งอยากให้อีกคนหนึ่งเป็นตัวของตัวเอง แต่ไม่แน่เสมอไปว่าอีกคนต้องการหรือไม่ ไม่มีอะไรที่จะคาดเดาได้แน่นอน เราควรวางใจให้เป็นกลาง เพื่อพร้อมรับกับทุกสถานการณ์

วันทำงานวันแรก

วันนี้เป็นวันทำงานวันแรกของปี 2009 มาทำงานแต่เช้าเลย วันนี้จริงๆ มีงานเยอะแต่ไม่รู้จะทำอะไร ทำไมบางครั้งรู้สึกว่าว่างมาก ทั้งๆ ที่มีงานรออยู่ (บางทีรู้สึกว่าไม่อยากทำ) แต่จะเลือกงานก็คงไม่ได้ ยังไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเดี่ยวนี้เป็นแบบนี้ ต้องหัดมองโลกในแง่บวกมากกว่านี้
“โลกวันนี้ดูเศร้าจัง” เป็นอะไรไป ทำไมไม่รู้สึกสบายใจมานานแล้ว…
หลายๆ ครั้งที่อยากพัก แต่การพักที่แท้จริงในวันนี้ยังไม่สามารถสัมผัสได้เลยจริงๆ เหมือนล้า ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้เริ่มอะไรมานานแล้ว แข็งแรงกว่านี้อีกหน่อยแล้วเดินหน้าต่อไป…